Biorezonans – szczypta historii i metoda działania

Początki terapii biorezonansowej

Leczenie magnesem znane jest od tysięcy lat. Istnieją przekazy mówiące o tym, że Chińczycy już 4500 lat p.n.e. wykorzystywali magnes w stanie surowym jako środek leczniczy w różnej formie, a w tym samym czasie również akupunktura doczekała się opisów, był to więc okres wielkiego rozwoju medycyny naturalnej. Podobne i inne opisy stosowania medycyny naturalnej znajdujemy w annałach indyjskich.

Szczególnie skuteczne były okłady ze sproszkowanego magnesu surowego przy gojeniu ran, przy stanach pourazowych, bólach stawów i kręgosłupa, przy leczeniu obrzęków, stawów po zgnieceniu itp. W antycznej Italii leczono dnę moczanową kąpielą z elektryczną rybą – morską rają, która przy dotknięciu powodowała wyładowania elektryczne i wytwarzała pole elektromagnetyczne.

Naukowa kariera biorezonansu

W XVII-wiecznej Europie wyprodukowano pierwsze magnesy sztuczne ze stali węglowej. W wieku XIX i XX zaczęły się europejskie potyczki z magnesem, natomiast podstawy naukowe metody zostały stworzone dopiero na przełomie XIX i XX wieku. J.C. Maxwell odkrył podstawowe właściwości pola elektromagnetycznego i w roku 1864 opublikował odkrycia o zjawiskach elektrycznych i magnetycznych w postaci tzw. równań Maxwella.

Magnetoterapia prawdziwy rozwój zawdzięcza rozwojowi fizyki kwantowej, podwaliny której tworzyli Albert Einstein, Max Planck, Werner Heisenberg, Niels Bohr i wielu innych. Ostatnie dziesięciolecia, poczynając od lat 70-tych XX wieku, to gwałtowny rozwój fizyki kwantowej tłumaczącej fenomen świata elektromagnetycznego. Z jej punktu widzenia wszystko co nas otacza składa się z energii, światła, informacji i wibracji. To, co człowiek nazwał światłem i informacją, jest jednocześnie Duchem i Materią. Materia to atomy, które składają się z protonu (centrum atomu) i okrążających go elektronów, a całość tego układu wywołuje wibracje. Wibracje te tworzą określoną częstotliwość nazywaną potocznie długością fali. Każda forma materii ma swoją specyficzna długość fali.

Jak działa pole magnetyczne

Mechanizm jego działania do dzisiaj nie został w pełni wyjaśniony. Wiadomo jednak, że pole magnetyczne skutecznie przyspiesza regenerację chorych tkanek, łagodzi ból i działa przeciwzapalnie. Dlatego zabiegi z wykorzystaniem pola magnetycznego stosuje się u pacjentów, m.in. z osteoporozą, chorobą zwyrodnieniową stawów, nadciśnieniem tętniczym czy schorzeniami ginekologicznymi. Wg dzisiejszej wiedzy biorezonans magnetyczny to rehabilitacja organizmu na poziomie komórki.

Pole magnetyczne towarzyszy nam w codziennym życiu, ponieważ wytwarza je każdy przewód czy obwód, w którym płynie prąd. Fizjoterapia wykorzystuje przede wszystkim pola magnetyczne o niskiej częstotliwości – od 0 do 50 Hz – i indukcji (sile) od 0 do 15 mT, wytwarzane przez specjalnie do tego celu skonstruowane aparaty.

Paradoksem dzisiejszych czasów jest fakt, iż magnetoterapia, która ze wszystkich znanych metod leczenia wykazuje najwyższy statystyczny stopień skuteczności, najmniejsze koszty i minimalne możliwe ryzyko, cały czas znajduje się poza głównym nurtem i jest jednocześnie metodą ostatniego wyboru, którą niejednokrotnie wykorzystuje się dopiero wtedy, gdy pozostałe tradycyjne metody okażą się nieskuteczne. Na szczęście w ostatnich latach na całym świecie doszło do wzrostu zainteresowania tą metodą i do masowego rozszerzenia się magnetoterapii, na przykład w świecie sportu, gdzie wszelakie kluby sportowe wprowadzają na szeroką skalę profilaktykę i regenerację sportowców z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego.

Skomentuj